Rimburg

Rimburg

Rimburg
Het door de poort- en puntgevels van eeuwenoude boerderijen gesierde straatbeeld, de luidende klokken van de dorpskerk en het kabbelen van de rivier de Worm. Wie door Rimburg wandelt vergeet al snel de stadse drukte en krijgt het gevoel dat de tijd hier stil gestaan heeft. Het oeroude lintdorpje dankt zijn naam aan Kasteel Rimburg, gelegen aan de Duitse zijde van de Worm. Verwijzend naar een ringwal en een met behulp van de rivier aangelegde omgrachting, wordt deze versterking in 1278 aangeduid als ‘Rincberge’. Een omringde burcht dus. In de loop der tijd is deze naam verbasterd tot Rimburg. Vanaf de Frankische tijd is door lintbebouwing het huidige dorpje ontstaan. Heel wat generaties Rimburgers, marskramers en soldaten uit alle windstreken hebben hier hun voetstappen achtergelaten.

De oudste hoeven die in Rimburg bewaard gebleven zijn dateren in hun huidige opzet uit de 17e en 18e eeuw, maar wie deze Rijksmonumenten nader bestudeert ontdekt mogelijk onderdelen die nog veel ouder zijn. Je zou zelfs een Romeinse steen als hergebruikt bouwmateriaal kunnen aantreffen. Voordat Rimburg een middeleeuws plattelandsdorpje werd had het er immers al een hele geschiedenis op zitten. In de Romeinse tijd bloeit hier en op de noordoostelijk gelegen akkers namelijk een straatdorpje aan de Via Belgica, de Romeinse weg tussen Boulogne-sur-Mer en Keulen. Het bonte scala reizigers dat de handelsroute naar deze streek voert, kan er via een houten knuppelbrug met droge voeten de Worm oversteken. Met zijn herbergen, paardenstallen, werkplaatsen, winkels en een heiligdom is de vicus volledig op de reizigers ingesteld. Het is een bloeiende gemeenschap ten midden van de vruchtbare lössgronden die Zuid-Limburg tot de graanschuur van het noorden maken.

Deel deze pagina met je familie en vrienden